Wielu fachowców i znawców uważa, że historia tenisa ziemnego była tworzona na trawiastych kortach Wimbledonu. Mimo to, początków tenisa można doszukiwać się już w XIV wieku. Wiek XIV, a raczej jego końcówka i niemal cały wiek XV to era „jeu de paume”, czyli gry dłonią. Sport ten był popularny głównie we Francji, a w szczególności na dworze króla Ludwika XIV. Sport był na tyle popularny, że z czasem zamiast ręką, piłeczkę zaczęto odbijać drewnianymi rakietkami. W związku z powyższym, można uznać, że prekursorami gry w tenisa byli Francuzi.
Współczesna, znana dziś wersja tenisa ziemnego powstała w 1874 roku w Anglii. Pomysłodawcą był major W.C. Wingfield. Opatentował on nową grę nazywając ją „lawn tennis”. Z początku sprzętem do gry były drewniane rakiety oraz gumowa, powlekana flanelą piłka. Z biegiem czasu, oraz wraz z rosnącą popularnością, sprzęt był ulepszany. Po pewnym czasie stosowano już rakiety wykonane z metalu oraz znane dzisiaj piłeczki. Również boisko do gry początkowo miało inny kształt. Na początku, boiskiem do gry były dwa złączone podstawami trapezy, dopiero po pewnym czasie czyli w 1877 roku kort tenisowy przybrał kształt dzisiejszego prostokąta. W tym samym roku odbył się pierwszy turniej tenisowy w londyńskiej dzielnicy Wimbledon.
Zasady gry zostały ustalone na stałe już w 1924 roku. W latach siedemdziesiątych wprowadzono jedynie tak zwanego „tie-breaka” aby uniknąć maratońsko długich starć. To właśnie do 1924 roku tenis był dyscypliną olimpijską. Po wycofaniu tej dyscypliny z programu igrzysk, po długiej przerwie tenis powrócił na olimpijskie stadiony w 1988 roku w Seulu.
Mądre plażowanie: lekarze dermatolodzy Szczecin i wskazówki o opalaniu.
Plaża, słońce, relaks i zagrożenia - jak lekarze dermatolodzy Szczecin doradzą nam przygotować się na letnie upały?
Płyty dachowe w konstrukcji i wykończeniach dachów różnego rodzaju.
Każda płyta warstwowa powinna zostać indywidualnie dobrana do potrzeb określonej budowli. To, jaki będzie jej typ zależy nie tylko od woli zleceniodawcy, ale też od rodzaju dachu i warunków pogodowych. Jedną z ciekawszych form dachu jest dach mansardowy. Jego konstrukcja jest atrakcyjna wizualnie, a do tego pozostaje bezpieczna i funkcjonalna. Składający się z czterech połaci, w tym dwóch o innym nachyleniu dach nadaje się do wykończenia budynków mieszkalnych i użytkowych. Dzięki niestandardowym parametrom, może być wspaniale zdobiony z zewnątrz poprzez odgrodzenie konkretnych partii gzymsami. Jego ogromną zaletą odczuwaną w trakcie eksploatacji nieruchomości jest fakt, że częściej można tu zagospodarować poddasze. Brak mocnych nachyleń pozwala wykorzystać je niemal w stu procentach. W tym przypadku, potrzebne są z reguły płyty obornickie służące do wykończenia dachu.